Hoofdaccent - Ria Reeuw

Tekst en foto’s: Ria Teeuw
Verschenen in de Dura (vakblad voor cranio-sacraaltherapeuten) 2014/35

Het fenomeen van de ‘verloren’ tweelinghelft in de praktijk

Wat betekent het als je een ‘verloren’ tweelinghelft hebt? Eerlijk gezegd heb ik daar tot voor kort nooit bij stilgestaan. Wel herinner ik me dat ik als kind echt een buitenbeentje was. Typisch een hooggevoelig kind, zou je nu zeggen. Toen zag ik mijn anderszijn vooral als negatief: overal (veel te) diep over nadenken, uit balans raken door een enkel boos woord, me verantwoordelijk voelen voor het geluk van anderen, ‘over’gevoelig reageren. En ik wilde niets liever dan zo hecht mogelijke vriendschappen.

Maar keer op keer voelde ik me teleurgesteld als mijn vriendinnetje vervolgens mijn hartsgeheimen aan de grote klok hing en soms zelfs belachelijk maakte. Hoewel ik geboren ben met een positieve aard, voelde ik heel diep vanbinnen altijd een soort stil verdriet. Toch vroeg ik me nooit af waar dat mee te maken had. Het wás er gewoon……

De eerste keer dat ik me realiseerde dat dat verdriet weleens met mijn overleden tweelingbroertje te maken zou kunnen hebben, was tijdens de module ‘Baby’s en pasgeborenen’ van de cranio-sacraalopleiding. Inmiddels is dat alweer een jaar of zes, zeven geleden, maar ik weet nog goed dat we met de groep onze eigen geboorten figuurlijk overnieuw zouden gaan doen. Eerlijk gezegd stond ik daar nogal sceptisch tegenover, want wie kon zich nou zijn eigen geboorte herinneren? Ik wist dan ook niet wat ik zag toen anderen op de behandeltafel in hun ‘geboortehouding’ terecht kwamen en zelfs op de grond vielen, liefdevol opgevangen door de anderen die de ‘geboorte’ begeleidden. Ik kon me niet voorstellen dat met mij ook iets dergelijks zou gebeuren. Met een behoorlijke portie tegenzin klom ik op de tafel toen het mijn beurt was. Tot mijn grote verbazing kwam ook ik terecht in de energie van mijn geboorte. En het meest bijzondere daarvan, was dat ik op dat moment wist dat ik afscheid ging nemen van mijn tweelingbroertje, die in werkelijkheid twee dagen na zijn geboorte is overleden.

Boek
Het idee om een artikel te schrijven, ontstond toen ik in aanraking kwam met het boek ‘De verloren tweelinghelft’ van psycholoog Alfred Austermann en sociaalpedagoog Bettina Austermann. Het bleek de opvolger van het boek ‘Het drama in de moederschoot’. Beide boeken maken zichtbaar welke impact het verlies van een tweelinghelft kan hebben op degene die is overgebleven. Zelfs als iemand er niet eens weet van heeft dat die ander ooit bestaan heeft. Bijvoorbeeld als een van de twee korte tijd na de bevruchting is overleden. En wat ik heel bijzonder vond om te lezen, was dat waarschijnlijk één op de tien zwangere vrouwen een tweeling in zich draagt. En dat er van de tien ingenestelde tweelingen er gemiddeld slechts één wordt geboren.

Invalshoek
Behalve dat het mij persoonlijk aangaat, vind ik het zeker voor zorgverleners belangrijk om op de hoogte te zijn van het fenomeen. Vooral toen ik in een van de boeken las dat sommige verloren tweelinghelften van therapie naar therapie rennen, zonder ook maar het minste greintje succes. De Austermanns schrijven hierover: ‘Als we dit achteraf met de gedachte aan de in de moederbuik verdwenen tweelinghelft bekijken, kunnen we hen beter begrijpen. Zij zoeken vertwijfeld en onbewust.’
Daarom besloot ik een aantal mensen te interviewen en daar een artikel over te schrijven. Ieder van die mensen heeft een eigen invalshoek op het fenomeen. En misschien kan jij als therapeut daar je voordeel mee doen. Overigens is het niet zo dat als je je hierin verdiept, dat je dan voortaan gemakkelijk bij je cliënt zult herkennen dat het bij hem of haar een rol speelt. Zeker niet, want het gemis van de verloren tweelinghelft uit zich bij ieder die het aangaat weer op een andere manier. Daarnaast komt het vaak voor dat als een tweelinghelft al vroeg in de zwangerschap overlijdt, de ander helemaal niet weet dat hij de helft van een tweeling is. Sommigen komen erachter tijdens systemisch werk[1], zoals bij Ingeborg het geval was.

Klik
Tijdens het interview met haar, vertelde ze me dat haar hele leven ‘getekend is door heftigheid’: ‘Ik ben altijd op zoek naar de verbinding. Toen ik mijn man leerde kennen, zei ik letterlijk dat ik mijn broertje had gevonden, hoewel ik die uitspraak van mezelf niet eens begreep. Ik was bang voor verlies en ontzettend jaloers. Verder kan ik intens verdrietig zijn. Vijf jaar geleden kwam ik tijdens een familieopstelling erachter dat ik een broertje heb gehad. Toen snapte ik helemaal waar die gevoelens vandaan kwamen. Helaas kan mijn moeder zich niet herinneren of er iets tijdens de zwangerschap gebeurd is. Het is een groter weten en daardoor heb ik meer rust gekregen. Dat vind ik een groot kado.’ Kort geleden ontmoette ze tijdens een vakantie iemand met wie ze een enorme klik had. ‘Het voelde zó vertrouwd, in werkelijk ieder opzicht. Al bij de eerste ontmoeting was dat zo. Een geweldige ervaring, hoewel het na een week pijnlijk voor me was om die persoon weer los te laten. Een gevoel dat ik altijd opnieuw tegen zal komen……’

Rouwen
Franca Brullemans kan erover meepraten. Maar dan vanuit haar werk. Ze is namelijk cranio-sacraaltherapeut en systeembegeleider. In haar praktijk ontvangt zij regelmatig cliënten die een verloren tweelinghelft hebben: ‘In systemisch werk gaat het erom dat de niet-geboren of verloren tweelinghelft de plek in het gezin krijgt, waar hij of zij hoort. En de tweelinghelft die wel leeft, kennis kan maken, afscheid kan nemen en rouwen als dat nodig is. Want het is voor diegene lastig om zelf volledig het leven te nemen. Soms is heel duidelijk voelbaar dat het dode kind ook nog iets wil zeggen. Het wil gehoord, gevoeld en gezien worden. Als je de verbindingen met dit leven eert, dan kan alles een plek krijgen. Het gaat erom dat de levende tweelinghelft pas op de juiste, eigen, plek kan komen, als de dode helft ook een plek krijgt, anders klopt er iets niet. Meestal is het dan nodig om afscheid te nemen.’

Kunstwerk
‘Zo kwam er hier een keer een man die concentratieproblemen en woedeaanvallen had. We deden een familieopstelling waarbij een vrouw representant was voor zijn moeder. Op een bepaald moment zei zij: ‘Ik krijg steeds het gevoel dat er een tweeling was en dat er abortus is gepleegd.’ Achteraf bleek dat verhaal te kloppen, want zijn oudste zus was daarvan op de hoogte. Toen hun moeder voor de tweede keer binnen korte tijd zwanger was, raakte ze in paniek en probeerde het kind kwijt te raken. Ze dacht dat het gelukt was, maar de ander is verder gegroeid. Mijn cliënt heeft altijd het gevoel gehad dat hij er niet mocht zijn. Na de opstelling heeft hij een kunstwerk gekocht en dat in zijn huis op een bijzondere plek gehangen. Dat kunstwerk staat voor hem voor zijn broer. Zo heeft hij het een plek kunnen geven. Hij kon zich nadien weer concentreren en had geen woedeaanvallen meer.’

Ervaring
Een andere therapie die geschikt is om erachter te komen wat zich voor de geboorte heeft afgespeeld, is reïncarnatie- en regressietherapie. Marlies Meerman heeft zo’n praktijk en ook zij ontvangt daar regelmatig cliënten met een verloren tweelinghelft. Ze maakte mee dat ze haar tijdens de therapie vertelden dat ze niet ‘in hun eentje’ waren. Daar ging ze vervolgens op in. Of het waar of niet waar was wat de cliënt zei, was voor haar minder belangrijk, het ging tenslotte om diens ervaring. ‘Tot ik op een dag dat geweldige boek ‘Het drama in de moederschoot’ in handen kreeg. Toen kreeg ik bevestigd dat waar was, wat mijn cliënten hadden gezegd. Vanaf dat moment raadde ik dergelijke cliënten aan om het boek te lezen.’

Grote schok
‘Het is mijn ervaring dat de meesten van hen problemen hebben met vertrouwen. Ze zijn bang in de steek gelaten te worden, hebben vaak relatieproblemen, voelen zich schuldig of niet goed genoeg, zijn bang hun kracht te gebruiken omdat het dan wel eens mis kan gaan. Als mensen met dit soort problemen komen, dan is dat voor mij al een teken. Eigenlijk zijn ze altijd op zoek en kunnen ‘het’ nergens vinden. Veel van hen hebben in vorige levens met iemand van wie ze veel hielden, afgesproken om altijd bij elkaar te blijven. Ze incarneren met hun tweeën vanwege die belofte. Het kan in de baarmoeder vervolgens fout gaan, omdat degene die vertrekt toch nog niet toe is aan het nieuwe leven of er niet naar terug wil. Degene die achterblijft in de baarmoeder, heeft geen idee dat de ander weer weggaat, dat blijkt uit de sessies. Als de achterblijver dan ontdekt dat hij of zij er niet meer is, dan is dat een grote schok. Op het moment dat die persoon geboren wordt, heeft die de eerste verlieservaring al te pakken. Alleen overgebleven zoekt deze zijn hele leven naar steun en hulp uit angst om op eigen benen te gaan staan.’

Ritueel
‘In het boek staat dat vroedvrouwen en artsen aan de placenta en het vruchtvlies kunnen zien of er een of twee kinderen in de baarmoeder waren. Maar ook dat ze dat nooit zeggen, omdat ze een moeder dan confronteren met een verlies, dus ik snap heel goed dat ze dat niet doen. Mijn cliënten vragen op mijn advies aan hun moeder, als die nog leeft, of die destijds heeft dacht zwanger te zijn van een tweeling. Bij de volgende sessie hoor ik vaak dat hun moeder dat gevoel inderdaad had.’ Marlies raadt haar cliënten een ritueel aan, zoals een symbool voor de verloren tweelinghelft dat ze op een mooie plek in de natuur begraven. ‘Door een begrafenisritueel ga je loslaten, ook al blijft die andere ziel nog altijd om je heen. Dan komt er acceptatie en gaan mensen eindelijk op zichzelf vertrouwen.’

Twee stuks
Psychologisch en spiritueel astroloog Vincent Botella ziet veel overeenkomsten tussen de karakteristieken van ‘verloren’ tweelinghelften met die van hoogsensitieve mensen, zoals ‘altijd op zoek zijn’, ‘gevoel van eenzaamheid’, ‘je anders voelen dan anderen zonder te weten waarom’ en ‘een sterk empathisch vermogen’. Wat hij daarbij wel onderscheidend vindt, is dat sommige overlevende tweelinghelften de neiging hebben om twee stuks van alles te kopen. Speciaal voor dit interview duidde hij vijf horoscopen van verloren tweelinghelften. Twee daarvan verloren de ander bij de geboorte, twee gedurende de zwangerschap en over een heeft hij twijfels of het echt om een verloren tweelinghelft gaat. ‘Houd er wel rekening mee’, zegt hij, ‘dat vijf horoscopen in principe weinig zijn om tot enigszins eenduidige uitspraken te komen.’

Hemels
Wat hem bij alle vijf horoscopen opviel, was dat het ‘twaalfde huis’ een belangrijke rol speelt. ‘Een ‘huis’ is een levensgebied’, vertelt hij. ‘Bij twee die hun andere helft verloren tijdens de zwangerschap, stond Venus in het twaalfde huis. Venus gaat met name over relaties en het twaalfde huis duidt, onder andere, op alles wat verloren gaat, maar ook op de eigen ervaringen in de baarmoeder. ‘Relateren’ is lastig voor deze twee mensen omdat hun verwachtingen van de ander niet reëel of aards zijn. Ze hebben de neiging hun partner als bijna hemels te zien. Bij de twee mensen van wie de tweelinghelft volgroeid was en vervolgens overleden, stond Venus niet in het twaalfde huis. Maar Venus heeft in beider horoscopen wel een relatie met een planeet, een kracht, die scheiding teweeg brengt en die planeet staat bij hen wel in het twaalfde huis. En bij degene over wie ik twijfel, zag ik dat Venus heel erg onder druk staat. Het thema ‘relaties’ is bij haar heel erg beladen. Maar ik zou dat niet met zekerheid interpreteren als dat er een broer of zus is overleden in de baarmoeder, want er was geen verband te zien met het twaalfde huis.’

Paranormaal
Het twaalfde huis zou volgens hem misschien ook de overeenkomst tussen de kenmerken van verloren tweelinghelften en die van hooggevoeligheid kunnen verklaren. In de astrologie vallen beide daar namelijk onder. Maar het is een conclusie die hij slechts heel voorzichtig wil trekken, want het twaalfde huis heeft met zoveel meer aspecten te maken. Zo hebben mensen die paranormaal begaafd zijn ook veel factoren op die plek. ‘Het is het huis van het grenzeloze en onbekende,’ aldus Vincent.

Missie
Daisha de Wijs is helderziend adviseur en benadert het onderwerp van de verloren tweelinghelft weer op een heel andere manier. Zij beantwoordt de vraag wat de betekenis is van het fenomeen en of een tweeling een gezamenlijke opdracht in het leven heeft.
‘Met welke missie iemand op aarde komt, is per persoon verschillend’, vertelt ze, ‘Dat geldt ook voor tweelingen. Sterker nog, ik heb nooit meegemaakt dat beide tweelinghelften dezelfde missie hebben. Ieder heeft zijn eigen unieke eigenschappen. In mijn werk vraag ik altijd naar hun geboortedatum, die dient voor mij als ‘sleutel’ waarmee ik me kan afstemmen op de ziel en geeft inzicht waarom deze is gekomen. Maar ook kijk ik hoe de verhoudingen liggen tussen de twee. Je zou verwachten dat ze hetzelfde zijn, maar ze kunnen zelfs tegenpolen zijn en alles daar tussenin.’

Aarden
‘Ik maak wel mee dat iemand vraagt waarom dat andere kindje is weggegaan. Ook dat kan verschillend zijn per ziel. Iemand kan het benauwd hebben gekregen van de aarde. Of een ziel vond het heerlijk in de moederbuik, maar vond dat hij of zij terechtkwam in een koude kille wereld. Weer een ander voelde zich zo verloren dat hij niet kon aarden. Er is altijd een reden voor als er een overlijdt. De ziel beslist dat helemaal zelf.’

www.allaboutyou.nl
www.marliesmeerman.nl
www.astrologie-info.nl
www.daishadewijs.nl
www.uitgeverijakasha.nl

 



[1] Systemisch werk, ofwel familieopstellingen, is een vorm van psychotherapie waarbij iemand opnieuw de verhoudingen beleeft in het gezin waar hij of zij vandaan komt. Representanten geven de gevoelens van familieleden weer. Daardoor ontstaat op een dieper niveau inzicht in emotionele blokkades en actuele problemen.